Çetin ÜNSALAN

Aynı şeyleri yapıp, farklı sonuç beklemenin anlamsızlığını ortaya koyan Einsten’a inat, bizim ekonomi yönetimi uluslararası camialarda para arayışını, yol haritası anlatma kılıfına uydurarak sürdürmeye devam ediyor.

Defaten gidip aynı şeyleri söyleyip, sonra da eli boş dönmüş olmanın bile sağlamasını yapmıyoruz. Çünkü insanlara gidip ekonomi ve potansiyel anlatıyorsanız, ya yol haritanız gerçekçi bulunmuyordur; ya bir yol haritanız yoktur ya da güven vermiyorsunuzdur.

Hangisi daha etkin faktör bilemiyorum ama, iç piyasada dahi kimseyi ikna edemeyen, rakamlarıyla ilgili öngörülemezlik riskini fiyatlamayı bile olanaksız kılan bir ekonomi yönetimi anlayışının, halen gidip para merkezlerinde aynı şeyleri anlatmasının anlamını çözemiyorum.

Çünkü sürekli aynı hikâyeyi anlatıyorsanız ya boşa zaman kaybediyorsunuzdur ya da para bulamadıkça yeni imtiyaz vaatlerinde bulunuyorsunuzdur. Her ikisinin de ülkeye zaman ve para kaybettirdiği açık.

Şimdi Mehmet Şimşek, yanına Merkez Bankası Başkanı Fatih Karahan’ın da alıp, tekrar Londra yollarına düşmeye hazırlanıyor. Verilerin inandırıcı bulunmadığı bir ortamda yol haritası anlatılamaz. Anlatılsa bile gerçekçi bulunmaz.

Ayrıca program adı altında temenniler manzumesini anlatılmasına yurtiçindeki insanların çaresizlikten yapacak bir şeyi yok, ama yurtdışında fonlar temennilerinize göre hesabını verecekleri para akışlarının altına imza atmak istemez.

Neredeyse 3 seneyi boşu boşuna harcadık. Rakam tutturmak uğruna reel sektöre rekabet edemez hale getirdik; insanların satın alma gücünü çökerttik, iç piyasayı tamamen tıkadık ve alacak zinciriyle ilgili de büyük problemlere imza attık.

Bu arada ödediğimiz 60 milyar dolarlık KKM, onun yerine konulan görece yüksek faiz ve sabit kur ile 3 trilyon TL’ye koşan faiz ödemelerimiz, bütçe açıklarımız ve defaten turladığımız yerlerden eli boş dönüp, carry trade parasına muhtaç görüntümüz artık bize ders vermek zorunda.

Ekonomi programı ile temenniler manzumesini karıştıran bir bakış açısı gölgesinde hem yaşam maliyetimizi karşılayamaz noktaya geldik; hem de faturayı yarına sarkacak bir biçimde kabarttık.

Oysa işe verileri düzelterek başlasaydık; bunun üzerinden ayakları yere basan ekonomi politikalarını planlasaydık; geleceğe ait sektörleri projelendirerek, bunlara ilişkin anlatımlarda bulunsaydık kaynak da çekerdik, sorunlarımızı da hafifletirdik.

Fakat günübirlik politikalar da yaklaşımlar da ısrarla devam ettirilirken, halen müflis esnaf gibi kapı kapı para arayıp, ne kadar büyük potansiyel taşıdığımızı anlatmaya çalışıyor ve her seferinde elimiz boş dönüyoruz. Türkiye sadece para ve moral kaybetmiyor. Aynı zamanda geleceğin ekonomisinde önemli aktör olabilme fırsatını da kaçırıyor. Niye? Hepsi ‘ben bilirim’ yaklaşımıyla sergilenen, eski moda bir inat uğruna. Yazık; çok yazık.

cetinunsalan@yahoo.com