Çetin ÜNSALAN

Sanayi üretimi eylül ayı itibariyle yıllık yüzde 2,6 büyümeyle gelince, Şimşek bir yandan embedded medya öte yandan ara gazı operasyonuna başladılar. Yüksek teknolojideki büyük sıçramadan tutun, önümüzdeki dönem piyasa koşulları normale dönünce sanayi üretiminin coşkulanacağına kadar bir dizi hikâye anlatıldı.

Ülkede arka arkaya iflasların, konkordatoların, firma göçlerinin ve istihdam azaltılmasının yaşandığı bir süreçte, sanki bunların hiçbiri olmuyormuş gibi, dış koşullardan kaynaklanan sorunlara rağmen iyi bir büyüme performansından söz edildi.

Türkiye gibi üreterek büyümesi gereken bir ekonomide, sanayide yüzde 2,6’lık büyüme işe yarasaydı, açıklanan ve kimsenin inanmadığı istihdam rakamlarında sanayi iş kolunda gerileme olmazdı.

Yüzde 2,6 zaten başlı başına bir dram da, istihdamdaki azalışı ne ile açıklayacaksınız? Birdenbire akıllı fabrikalara geçtik, robotlar karanlık fabrikalarda çalışıyor da, Türk sanayisinin mensuplarının mı haberi yok?

İşsizliğin arttığı ülkede, işsizi işsiz saymamayı atıl iş gücü diye formüle edip yok sayan, iç piyasayı satın alma gücünü göçertip, insanları açlık sınırının altında yaşamaya mecbur eden, ama buna karşılık satın alma gücüyle orantıladığınızda dünyanın en yüksek vergilerini talep eden Bakan Şimşek nerede yaşıyor?

Türk sanayisine dışarıda rekabet olanağı tanımayan, içeride artan TL maliyetlerini yok sayan, bunu da ÜFE ile gerekçelendiren, iç piyasada hareket kabiliyeti bırakmayıp, sonra da vergi tahsilatı yapamayınca yapılandırmaya koşan, bunu da müjde gibi anlatan ekonomi yönetimi hangi ülkenin ekonomisinden bahsediyor?

Bakan Şimşek, kendini Norveç Bakanı mı zannediyor diyeceğim, orada da dünyanın en büyük varlık fonunun parasının fon skandalına kaptırıldığını düşünürsek, ihtimal ortadan kalkıyor. Sürekli yurtdışına gidip aynı şeyleri anlatan, kimsenin gerçek hayatla bağdaştırmadığı ÜFE ve TÜFE üzerinden para politikaları kurgulayan, bütçe açığını da faiz ödemesini de patlatan Bakan kimsenin inanmadığı rakamlarla koca bir ülkenin ekonomi aktörleriyle eğleniyor mu:

İnsan ister istemez bu kadarının da olamayacağını düşünüyor. Çünkü sahaya çıktığınızda büyük sorunların yaşandığı, insanların çalışanlarını işten ayırdığını, kalanlarını da hedef enflasyon üzerinden ücretlendirerek yaşamaya mecbur bir ortamla karşı karşıya bıraktığını rakamlara bakıp mı unutacağız?

O zaman vergiyi de rakamlar ödesin. Neden vatandaştan dolaylı vergiler yoluyla, akıl almaz bir tahsilât bekleniyor? Neden ayakta kalmaya çalışan ticaret ve sanayi sektörlerinden sürekli fedakârlık bekleniyor?

Rantiyeye sıra gelince her türlü olanak kapısının açıldığı, üreten ekonominin ve çalışanından işverenine kadar aktörlerinin yok sayıldığı, verilerin kâğıt üzerinde kaldığı bir ekonomiyi sosyal medyanızdan attığınız iletilerle düzeltmeniz mümkün mü?

Bir kere sokağa çıkmayan, gittiği ortamlarda dinlemek yerine sadece konuşan bir ekonomi yönetiminin önümüze koyduğu tek bir çıktı var: Yüksek ve ödenebilir olmaktan çıkan faturalar… Daha ne kadar zorlayacaksınız?

cetinunsalan@yahoo.com